چاپ سه‌بعدی که به آن تولید افزایشی نیز گفته می‌شود، یک فناوری عمومی است که از مواد چسبنده پودری فلزی یا غیرفلزی برای ساخت اشیاء بر اساس فایل‌های مدل دیجیتال با چاپ لایه به لایه استفاده می‌کند. چاپگر سه‌بعدی مدل دیجیتال را برش می‌دهد و سپس به هد چاپ اجازه می‌دهد تا مواد را به طور مکرر بر اساس مسیر از پیش تعیین شده روی صفحه چاپ قرار دهد و لایه‌های پیوسته مواد را ادغام کند تا مدل سه‌بعدی نهایی شکل بگیرد. فناوری رسوب‌گذاری فیوژن (اف دی ام، مدل‌سازی رسوب‌گذاری فیوز) و فناوری پخت نوری (سطح خدمات مشترک (SLA)، استریولیتوگرافی) در حال حاضر دو فناوری رایج چاپ سه‌بعدی در بازار هستند. از آنجا که این دو فناوری سابقه طولانی در توسعه دارند، چه حرفه‌ای‌ها و چه آماتورها، معمولاً هنگام تماس با چاپگرهای سه‌بعدی از این دو فناوری به عنوان گزینه‌های ورودی استفاده می‌کنند، بنابراین آنها همچنین بالغ‌ترین فناوری‌های چاپ سه‌بعدی فعلی هستند. چه برای نمونه‌سازی اولیه، نمایش مدل یا تولید قطعات عمومی باشد، اگرچه هر دو می‌توانند قطعات نسبتاً مشابهی را برای کاربران چاپ کنند، اما نحوه انتخاب مناسب‌ترین فرآیند و مواد سه‌بعدی در فرآیند تولید واقعی هنوز ضروری است. به جزئیات زیادی توجه کنید. بیایید مزایا و معایب این دو فرآیند و اینکه تحت چه شرایطی باید از آنها استفاده شود را با هم مقایسه کنیم. اصل کار چاپگر سه‌بعدی با فناوری اف دی ام، اکسترود کردن ترموپلاستیک مذاب روی پلتفرم چاپ سه‌بعدی و قرار دادن آن به صورت لایه به لایه تا زمان تشکیل مدل سه‌بعدی نهایی است. انواع مختلفی از مواد چاپگر سه‌بعدی با استفاده از فناوری اف دی ام وجود دارد، از ای بی اس و PLA که رایج‌تر هستند گرفته تا مواد کامپوزیتی که با انواع پودرهای تقویت‌شده آلاییده شده‌اند، که زمینه‌های کاربرد چاپگرهای سه‌بعدی اف دی ام را بسیار گسترده می‌کند. در عین حال، به دلیل متن‌باز بودن فناوری اف دی ام، علاقه‌مندان می‌توانند چاپگر سه‌بعدی را نیز سفارشی کنند، به طوری که تنظیمات چاپ و لوازم جانبی سخت‌افزاری را می‌توان با توجه به نیازهای مختلف تغییر داد تا نیازهای سناریوهای تخصصی‌تر را برآورده کند. چاپگر سه‌بعدی با فناوری سطح خدمات مشترک (SLA) از لیزر اشعه ماوراء بنفش یا پروژکتور نوری برای ردیابی مداوم هر لایه برش از جسم استفاده می‌کند و لایه رزین حساس به نور را به یک پلاستیک سخت تبدیل می‌کند تا زمانی که مدل سه‌بعدی نهایی تشکیل شود.

برای افراد دارای معلولیت، خانه‌نشینی بدون دست نه تنها وابستگی آنها به دیگران را افزایش می‌دهد، بلکه بر کیفیت زندگی آنها نیز تأثیر می‌گذارد. اگرچه پروتز جایگزین خوبی است، اما قیمت بالای آن باعث می‌شود که آنها هزینه بالایی بپردازند و نصب پروتز نیز به متخصصان آموزش دیده نیاز دارد. با این حال، استفاده از چاپگر سه بعدی فیلامنت می‌تواند هزینه پروتز را کاهش داده و سرعت ساخت را افزایش دهد.

امروزه، چاپ سه‌بعدی به طور گسترده در مدل‌سازی خودرو، تکرار تریم داخلی و خارجی و آزمایش ابزار مورد استفاده قرار می‌گیرد و راه‌حل‌های کارآمدی را برای همه جنبه‌های توسعه و ساخت خودرو ارائه می‌دهد.

امروزه شرکت‌های بزرگ چاپ سه‌بعدی اف دی ام از مواد فیبر کربنی برای چاپ میز و صندلی‌های فیبر کربنی استفاده می‌کنند. فیبر کربن مشکی مبلمان را چاپ می‌کند که شیک و زیبا است. استحکام، پایداری شیمیایی و مقاومت سایشی فیبر کربن بسیار خوب است و چاپ‌ها حس زبری دارند. مبلمان، میز و صندلی‌های چاپ سه‌بعدی، فضای تخیل نامحدودی را در اختیار طراحان قرار می‌دهد، در ادامه به همه معرفی می‌کنیم.

چاپ سه‌بعدی یا تولید افزایشی فرآیندی برای ساخت یک جسم جامد سه‌بعدی تقریباً به هر شکلی از یک مدل دیجیتال است. چاپ سه‌بعدی با استفاده از یک فرآیند افزایشی انجام می‌شود، که در آن لایه‌های متوالی از مواد به شکل‌های مختلف روی هم قرار می‌گیرند. چاپ سه‌بعدی همچنین با تکنیک‌های ماشینکاری سنتی که عمدتاً به حذف مواد با روش‌هایی مانند برش یا سوراخکاری (فرآیندهای کاهشی) متکی هستند، متمایز در نظر گرفته می‌شود.