اخبار صنعت

برخی از مشکلاتی که به راحتی در چاپ سه بعدی نادیده گرفته می‌شوند

فناوری چاپ سه بعدی در سال ۱۹۸۶ آغاز شد، زمانی که چارلز هال، دانشمند آمریکایی، اولین چاپگر سه بعدی تجاری بزرگ اف دی ام را توسعه داد. از آن زمان، چاپگرهای سه بعدی در صنایع مختلف مورد استفاده قرار گرفته‌اند.

در سال‌های اخیر، با توسعه فناوری، اشکال تولید فراوان‌تر شده‌اند که بارزترین آنها ماشین ابزار سنتی و فناوری جدید چاپ سه‌بعدی با فرمت بزرگ است. تاکنون هر دو فناوری جایگاه خود را پیدا کرده‌اند، پس تفاوت بین آنها چیست؟

بیشتر مشتریان چاپ سه‌بعدی برای آزمایش، محصول را چاپ می‌کنند که صحنه استفاده از محصول را شبیه‌سازی می‌کند. به عنوان مثال، این محصول دارای یک دستگاه انتقال است و برای آزمایش اینکه آیا دستگاه انتقال طراحی شده قابل اجرا است یا خیر، باید چاپ شود. برای نیازهای عملکردی مختلف، باید از مواد چاپ سه‌بعدی متفاوتی استفاده شود. بیایید ویژگی‌های رزین حساس به نور با چقرمگی بالا در چاپ سه‌بعدی و نوع آزمایش‌های عملکردی مناسب آن را معرفی کنیم.

چاپ سه‌بعدی که به آن تولید افزایشی نیز گفته می‌شود، یک فناوری عمومی است که از مواد چسبنده پودری فلزی یا غیرفلزی برای ساخت اشیاء بر اساس فایل‌های مدل دیجیتال با چاپ لایه به لایه استفاده می‌کند. چاپگر سه‌بعدی مدل دیجیتال را برش می‌دهد و سپس به هد چاپ اجازه می‌دهد تا مواد را به طور مکرر بر اساس مسیر از پیش تعیین شده روی صفحه چاپ قرار دهد و لایه‌های پیوسته مواد را ادغام کند تا مدل سه‌بعدی نهایی شکل بگیرد. فناوری رسوب‌گذاری فیوژن (اف دی ام، مدل‌سازی رسوب‌گذاری فیوز) و فناوری پخت نوری (سطح خدمات مشترک (SLA)، استریولیتوگرافی) در حال حاضر دو فناوری رایج چاپ سه‌بعدی در بازار هستند. از آنجا که این دو فناوری سابقه طولانی در توسعه دارند، چه حرفه‌ای‌ها و چه آماتورها، معمولاً هنگام تماس با چاپگرهای سه‌بعدی از این دو فناوری به عنوان گزینه‌های ورودی استفاده می‌کنند، بنابراین آنها همچنین بالغ‌ترین فناوری‌های چاپ سه‌بعدی فعلی هستند. چه برای نمونه‌سازی اولیه، نمایش مدل یا تولید قطعات عمومی باشد، اگرچه هر دو می‌توانند قطعات نسبتاً مشابهی را برای کاربران چاپ کنند، اما نحوه انتخاب مناسب‌ترین فرآیند و مواد سه‌بعدی در فرآیند تولید واقعی هنوز ضروری است. به جزئیات زیادی توجه کنید. بیایید مزایا و معایب این دو فرآیند و اینکه تحت چه شرایطی باید از آنها استفاده شود را با هم مقایسه کنیم. اصل کار چاپگر سه‌بعدی با فناوری اف دی ام، اکسترود کردن ترموپلاستیک مذاب روی پلتفرم چاپ سه‌بعدی و قرار دادن آن به صورت لایه به لایه تا زمان تشکیل مدل سه‌بعدی نهایی است. انواع مختلفی از مواد چاپگر سه‌بعدی با استفاده از فناوری اف دی ام وجود دارد، از ای بی اس و PLA که رایج‌تر هستند گرفته تا مواد کامپوزیتی که با انواع پودرهای تقویت‌شده آلاییده شده‌اند، که زمینه‌های کاربرد چاپگرهای سه‌بعدی اف دی ام را بسیار گسترده می‌کند. در عین حال، به دلیل متن‌باز بودن فناوری اف دی ام، علاقه‌مندان می‌توانند چاپگر سه‌بعدی را نیز سفارشی کنند، به طوری که تنظیمات چاپ و لوازم جانبی سخت‌افزاری را می‌توان با توجه به نیازهای مختلف تغییر داد تا نیازهای سناریوهای تخصصی‌تر را برآورده کند. چاپگر سه‌بعدی با فناوری سطح خدمات مشترک (SLA) از لیزر اشعه ماوراء بنفش یا پروژکتور نوری برای ردیابی مداوم هر لایه برش از جسم استفاده می‌کند و لایه رزین حساس به نور را به یک پلاستیک سخت تبدیل می‌کند تا زمانی که مدل سه‌بعدی نهایی تشکیل شود.